Home

Hallo!!

Om te beginnen een naar bericht; mijn oma is afgelopen donderdag overleden. Ze woonde al een aantal jaren in verpleeg-tehuis Snavelenburg en was al tijden lang erg zwak.
Ik vind het erg jammer dat ik haar de afgelopen 3 maanden niet meer heb kunnen bezoeken en vind het lastig dat ik mijn ouders niet kan ondersteunen. Toch ben ik in zekere zin ook opgelucht dat mijn oma in alle rust is overleden.

Omdat ik erg graag bij de begrafenis wil zijn hebben we onze vlucht om laten boeken. We vertrekken nu morgen (zondag) en zullen maandagochtend om 10.00 uur op schiphol aankomen. We worden daar opgehaald door Henk, de vader van Amber.

Fijn was dat we onze reis wel af hebben kunnen maken zoals we gepland hadden, we hebben nu alleen nog heel weinig tijd om wat souveniers te kopen.

Het heeft even geduurd maar we kunenn weer internetten!

Even een korte reis-update en wat foto's:

Uit kaapstad zijn we vertrokken naar het oosten. We hadden de tip gekregen om in een klein dorpje genaamd Barrydale te gaan logeren. Daar zijn we in een bordeel achtig hotel terrecht gekomen, heel vreemd! WE hebben in een enorm hemelbed geslapen (zie foto) maar voelden ons niet erg op ons gemak, de volgende dag zijn met gierende banden vertrokken naar Oudtshoorn!

Lieve iedereen,

Jaja, we zijn in de grote stad! Heel wat anders dan alle kleine dorpjes waar we tot nu toe geweest zijn...Vooral dat kaartlezen, waarvan ik dacht dat ik toch zeker van zwakbegaafd naar gemiddeld was gestegen in de afgelopen maanden, viel zwaar tegen. Na zo'n 1,5 uur rondrijden bleken we toch de eerste keer goed te zijn gegaan! De backpackers waar we heen wilden zat helemaal volgeboekt, gelukkig was er in dezelfde straat nog een hostel. Een prima hostel maar erg geluidruchtig en de gezamelijke badkamers vielen erg tegen, vandaar dat we toch nog verhuist zijn naar de 5 sterren backpackers.

We hebben afgelopen dagen erg de toerist uitgehangen en hebben alle hoogtepunten van de stad gezien.
Zaterdag zijn we naar het Waterfront geweest, de plek om te shoppen en kleine straatoptredens van lokale mensen te zien. Niet erg bijzonder vonden wij...duizenden dringende duitsers nou die kan je in Scheveningen ook wel zien.

 Terwijl we door drukke of juist saaie steden heenrijden zien we de backpackers hostels al staan aangegeven. Grote hotels en bed & breakfasts laten we lekker achter ons, we rijden met ons autootje vol handige dingen als wasknijpers, muskietennetten, pleisters, kookgerei, een extra deken etc, etc, etc door naar onze kleine paradijsjes midden in de natuur op een berg of aan de zee met gezamelijke huis en bad kamers.

Onze reis is samen met onze huisgenoot Chris begonnen in Nature's Valley. We logeerden daar in Wild Tongeu backpackers midden in de bergen. We hebben gehiked (zeg maar wandelen, maar dat klinkt zo bejaard) dwars door de bergen om dan vervolgens bij de zee uit te komen en dat is dan toch wel iets anders dan scheveningen, echte stukken ongerept natuur hebben we gezien. De eigenaar van het hostel had veel dieren, zo kwam Amber een paard tegen voor onze deur, ongelooflijk maar alle dieren liepen daar vrij rond!

Hallo Allemaal,

Afscheid
Afgelopen week hebben we nogeen erg leuke week gehad. We hebben erg hard gewerkt om onze projectenaf te sluiten. We hebben de poolkamer voor de grote jongens opgeknapten er een chill-room van gemaakt ook we hebben het speelplaatsje van dekleine jongens opgeknapt. De hekken hebben we wit geverfd zodat hetgeheel er iets kindvriendelijker uitziet en we hebben ook een mooihinkelpad geschilderd.

Sponsorgeld

Hallo Allemaal,

Afscheid
Afgelopen week hebben we nog een erg leuke week gehad. We hebben erg hard gewerkt om onze projecten af te sluiten. We hebben de poolkamer voor de grote jongens opgeknapt en er een chill-room van gemaakt ook we hebben het speelplaatsje van de kleine jongens opgeknapt. De hekken hebben we wit geverfd zodat het geheel er iets kindvriendelijker uitziet en we hebben ook een mooi hinkelpad geschilderd.

Sponsorgeld

Dit weekend hebben we vast een voorproefje genomen op ons backpack avontuur, zoals het er nu uitziet kan het niet meet stuk.

We zijn in Cintza, een supermooie plek zo'n 400 km van Port Elizabeth af. We zijn met Martijn en Ellen en een aantal nederlandse scholieren het weekend gaan doorbrengen in Buccaneers, een backpackers hostel. Nou daar kan voor mij geen 5 sterren hotel tegenop. Het is echt heel mooi hier, we zitten midden in de natuur met aan de ene kant de zee en aan de ander kant een rivier.
We slapen met de 5 Liebenhaus meiden in een 8 persoons dorm (slaapkamer) Het uitzicht is perfect en ik vind het nog best wel luxe. Zo is er een gezamelijke keuken en huiskamer een zwembad, een winkeltje, een restaurantje surflessen, paardrijden, volleyballen, olifanten kijken en ga zo maar door...ver weg van de bewoonde wereld, ver weg van auto's, snelwegen etc.
Het eten is heerlijk en het is erg leuk om mensen te ontmoeten vanuit heel de wereld!

Ik kijk er naar uit en ik vrees ervoor...het afscheid komt eraan! Ik wil nog veel dingen doen en afronden aankomende week en ik vind het zo gek dat ik afscheid zal moeten nemen en de jongens naar alle waarschijnlijkheid nooit meer zal zien.

Afgelopen weken zijn erg zwaar geweest maar ik ben me er zo bewust van dat al deze jongens veel hebben meegemaakt dat ik niet boos of teleurgesteld in ze kan zijn want stel je toch voor;

Hoe moet het voelen wanneer je vader je moeder vermoord en jou dan vervolgens op straat zet omdat hij geen zin heeft om je te moeten voeden.

Hoe moet het voelen als je als jongetje van 1,5 met je broertje van 4 op straat leeft omdat je moeder verslaafd is aan de alcohol en geen oog meer voor je heeft.

Hoe moet het voelen als je verstandelijk en lichamelijk beperkt ben en daardoor een doorn in het oog van je ouders bent.

Hallo!
De rotste dag
De rotste dag in mijn vrijwilligerstijd was gister. Tsjonge jonge wat een bende was het!
Donderdagmiddag is er een groep Nederlandse havo 5 studenten aangekomen met 2 docenten van de oude middelbare school waarop Ellen heeft gezeten. De school houdt op te bestaan en had nog wat geld over daarom is besloten dat er een groep studenten die zich in heeft gezet voor het Liebenhaus er een kijkje mocht gaan nemen.

Eindelijk weer eens wat schrijven...
Ik heb afgelopen week veel nagedacht over de zin van het vrijwilligerswerk, toen kleine D. van de week in bad werd gedaan door een van de nieuwe blanke vrijwilligers heeft hij de hele boel bij elkaar gekrijst, hij wil juffrouw Wieliemien, zoals hij dat zo mooi zegt.
Hij voelt zich echt afgewezen omdat mijn moeder en Bas 'zomaar' naar huis zijn gegaan. Het is voor hem de zoveelste volwassene die een kijkje komt nemen in zijn leven en er ook weer uit stapt.
Ik geloof echt dat nu ik hier ben, ik iets kan betekenen en sommige wonden kan helen, maar ik heb ook het nare gevoel dat ik kleine wondjes maak door straks weer te vertrekken. En dat wil ik juist niet.....

Lieve allemaal,
Het vakantiekamp was geweldig!!
De kinderen hebben erg genoten van de tijd! Het huis waarin we logeerde lag op een berg, het uitzicht was bijzonder mooi en er was veel ruimte om ons heen. Er waren mooie hike routes en overal kleine plaatsjes waar je midden in het bos kon zwemmen.
De kinderen maakte geen ruzie omdat er ze elkaar niet op de lip zaten en veel ruimte hadden om te spelen.
Het is een echt nederlands kamp geworden (met dank aan De Ark, waar ik al wat ervaring heb opgedaan bij het organiseren van kampen) met een zeskamp, een wandeltocht, zwemmen, zingen bij het kampvuur en een echte bonte avond!
Ik had gedacht dat de grotere jongens de spelletjes misschien kinderachtig vonden maar ze vonden het juist fijn om zo gestructureerd en georganiseerd te spelen.
Ook de nederlandse spelletjes als spijkerpoepen, snoephappen en een waterestafette doen het in Afrika prima.

Om het Liebenhaus staat een groot hek, voor elk raam voor elke deur zit een hek.
Om elk kind lijkt ook een hek te zitten. Van het weekend was een van de grote stoer jongens nogal kwaad omdat hij niet meer pannekoeken mocht eten dan de kleine kinderen en omdat hij niet meer stroop op zijn pannekoek mocht dan de andere kinderen.
Hij zei me dat ik dood kon vallen, hem intereseerde het niet. Natuurlijk raakte me het enigzins maar ik voelde dat hij het niet slecht bedoelde, het is dat hek wat hem in de weg zit, het hek om zijn gevoel, het hek om zijn leven, het hek om zijn huis en het hek om zijn wereld.

Hallo!
Afgelopen vrijdag zijn we met Martijn, Ellen, onze Liebenhauscollega Saskia en een groep nederlandse studenten op bezoek geweest in een zwarte township, wat een ervaring!
Vanwege de apartheid is het helaas nog steeds zo dat blanke mensen hier weinig tot niet omgaan met 'gekleurde' of 'zwarte' mensen. Tot 1994 mochten mensen uit de township zich na 21.00 uur ook niet bevinden buiten hun woongebied. Inmiddels is daar wel het een en ander aan veranderd. Maar het is nog steeds zo dat alle blanke mensen hier hoge hekken om hun huis hebben met alarminstalaties, als je hier vertelt dat je omgaat met gekleurde mensen of zelfs op bezoek gaat in een township, word je voor gek verklaart.
Martijn heeft deze 'townshiptour' in elkaar gezet. En dat heeft hij op een manier gedaan waarin zoveel mogelijk mensen in de township wat geld kunnen verdienen aan ons bezoek.

Lieve Lezers,
Bedankt voor al jullie leuke reactie's! Het doet me echt goed om wat van jullie uit ons koude kikkerlandje te horen! Helaas werkt het internet hier heel slecht en kan ik jullie niet persoonlijk terug mailen!
Als een echte nederlander wil ik graag even klagen ( ikzal het niet te lang maken)
Gisteravond zat ik met een zak ijs op mijn oog, na een ram van een kind, uitgeput op de bank.
Ik was even kwijt wat ik hier kwam doen en wat ik daaraan precies leuk zou vinden.
Inmiddels heb ik even met Ellen gesproken en hebben we afgesproken dat ik wat minder hooi op mijn vork neem en sommige dingen probeer te laten gaan en te laten zijn zoals ze zijn.
Gelukkig zijn er ook zat leuke dingen;

Anekdote;
Vorig weekend waren Bjorn en Danielle bij ons aan het logeren. We besloten met ze naar Bay World te gaan. Ze hebben daar tropische dieren, een dolfijnenshow en een museum.
Aangekomen bij een grote enge slang was Bjorn erg nieuwsgierig wat dat rare velletje was dat naast de slang lag. Ik legde hem uit dat de slang af en toe verveld en dat hij dan een nieuw velletje krijgt.
"O ja", zei Bjorn "en als hij het koud krijgt dan trekt hij hem weer aan"
National Park
Naast dat we 5 dagen in de week werken zijn we er natuurlijk ook 2 in de week vrij. Vorig weekend hebben we ervoor gekozen om in onze vrije dagen Bjorn en Danielle op te vangen. Dit weekend waren we echt vrij. We kregen bezoek van Mara, de vriendin van Bas, en zijn zondag met z'n vieren naar national park Addo geweest. dat ligt ongeveer 80 km van Port Elizabeth af.